Drie katten. Drie bakken. Een half uur per dag. De geur kwam altijd terug, dus ik stopte met klontvormende kattenbakvulling
Nu één wissel per maand voor alle drie. Vijfenveertig seconden per bak per dag. Mijn appartement ruikt naar niets — zelfs niet als vrienden onaangekondigd langskomen. Zo deed ik het.
De oude nachtmerrie met drie katten
Oké, luister.
Ik werk voor een kattenbeschermingsorganisatie. Vangacties. Opvang. Adopties. Ik heb tijdelijke opvanggezinnen gehad van 4, 5, soms 6 katten tegelijk, en bij mij thuis vast: drie. Dus als ik je vertel dat ik weet hoe het is om meerdere kattenbakken tegelijk te beheren, dan heb ik dat met schade en schande geleerd.
Zeven jaar lang heb ik klontvormende vulling gebruikt voor mijn drie. De premium. De budget. Die met actieve kool. Die zogenaamd voor „huishoudens met meerdere katten” (en dat ook nooit echt waarmaakte). Die met parfumkristallen die ruiken alsof je een overdreven luxe hotellobby binnenstapt.
Hier is waarom ik ermee gestopt ben.
De geur die altijd terugkwam.
Ik schepte 's ochtends en 's avonds. Ik deed de volledige wissel iedere drie dagen. De stank kwam altijd terug.
Mijn vrienden belden aan en ik zag hun gezichten in de deuropening. Die halve, beleefde glimlach. Zij roken het. Ik rook het. Iedereen deed alsof er niks aan de hand was.
Dertig minuten per dag. Elke dag.
Tien minuten per bak. Drie bakken. Dertig minuten per dag, iedere dag, zonder uitzondering.
Drieënhalf uur van mijn leven per week. Aan het uitscheppen van kattenbakken. Maal tweeënvijftig weken, en je komt op zevenenhalve dag per jaar. Aan het uitscheppen van kattenbakken.
Ik heb het ooit één keer uitgerekend en ik liet me op de grond zakken. Mijn katten vonden dat interessant.
De volledige verschoning, iedere drie dagen.
Met drie katten houd je het geen week vol. Vanaf dag 3 is het niet meer te harden. Vanaf dag 4 zijn het mijn gasten die vertrekken.
Dus grote schoonmaak van alle bakken twee keer per week, plus De Zondag.
Ik noemde de zondag De Zondag. Met hoofdletter, die verdiende hij.
De zak van 10 kg. Iedere tien dagen.
Niet om de twee weken zoals bij één kat. Iedere tien dagen. Van de supermarkt naar de auto, van de auto naar het appartement, van het appartement naar de kast. Elke zak voelt alsof je een peuter moet dragen. Behalve dat je een peuter niet om de tien dagen opnieuw koopt.
De kassamedewerker in de supermarkt herkende me op den duur. Het werd een gewoonte om bij het afrekenen te zeggen „tot over tien dagen”. Geen goed teken.
€ 50 per maand. Op z'n minst.
Klontvormende vulling in groot formaat. Anti-geur sprays. Geurkaarsen. Zakjes actieve kool. En de bakken die ik twee keer per jaar moest vervangen omdat ze zo verkleurd waren dat ze niet meer schoon te krijgen waren.
Dus € 600 per jaar. Voor een appartement dat nog steeds naar kattenbak rook.
De korrels lagen overal. Keer drie.
Onder de bank. In de keuken. In de douche. In mijn bed (ja).
Op een zondagavond vond ik een korrel in mijn kopje koffie. De dinsdag erna in de bodem van een chipszak. De vrijdag daarop onder het hoofdkussen van mijn vriend. Mijn vriend vond dat totaal niet grappig. Echt niet.
De stofzuiger had een vaste plek naast de bakken gekregen. Hij woonde daar eigenlijk gewoon.
Drie keer vullen. Drie stofwolken.
Bij iedere zak die je leeggoot: een wolk. Maal drie. Drie ramen openzetten, drie keer per maand.
Mijn donkere meubels naast de bakken werden vanaf de tweede week grijs.
Het cement op de bodem. Drie keer.
Klontvormende vulling lost bijna nooit los zoals de zak belooft. Hij hardt uit. Als cement, maar erger — alleen is dit cement gemaakt van urine.
Op zondag schraapte ik drie bakbodems. Met een schraper. Met een keukenmes. Één keer — en ik zweer dat dit waar is — met een soeplepel. Dezelfde lepel waar ik mijn soep mee at. Goed afgewassen, hoor. Dat moet ik er wel bij zeggen.
Drie bakken. Mijn onderburen hoorden me schrapen. De bovenburen ook trouwens. Die hebben op een gegeven moment op het plafond getikt.
Dat was mijn leven. Zeven jaar lang.
Toen was ik er klaar mee.
Het breekpunt
De exacte dag dat ik ermee stopte was een zondag, in maart vorig jaar.
Ik zat op mijn knieën. Ik had de schraper. Ik had de lepel in reserve. Ik was halverwege het tweede van de drie bakken — mijn handen roken naar ammoniak, ik voelde het stof achter in mijn keel, en mijn katten, de drie verraders, keken naar mij met dat gezicht dat katten trekken als ze vinden dat je het te ver drijft.
En toen stopte ik gewoon.
Ik ging op de badkamertegels naast de half schoongemaakte tweede bak zitten en zei, hardop, in de leegte: Ik kan niet meer. Ik doe dit nooit meer. Niet drie keer.
Dat was het. Geen briljante ingeving. Gewoon het besef dat er nog één bak na deze stond — en dat het voor mij klaar was.
De ontdekking
Een paar maanden vóór De Zondag was ik gestuit op een kort artikel in aufeminin (een Frans vrouwenmagazine) over een Franse kattenbakvulling met silicakristallen. De belofte: één zak, één bak, dertig dagen. Niets bijvullen. Niets verschonen. Geen tussenkomst. Geen geur.
Ik las het. Ik rolde met mijn ogen. Ja hoor, dacht ik. Dertig dagen. Met drie katten. Waarvan eentje een niet-gecastreerd mannetje. Tuurlijk. Een uur later was ik het vergeten.
Na mijn Zondag op de badkamertegels, schoot het me weer te binnen.
Een paar dagen later: een doos voor mijn voordeur.
Het eerste wat me opviel — nog vóór ik ook maar iets had geopend — was dat de zakken licht waren. Alle drie. Tussen twee vingers vast te houden. Na zeven jaar lang om de tien dagen zware zakken van 10 kg uit de supermarkt slepen, stond ik bijna te huilen in de deuropening.
Dag 1: de eerste vulling
Ik leegde mijn drie oude bakken (een laatste Zondag, met de lepel, voor de oude tijden), een doekje erover, en ik vulde elke bak met Pacha. Ongeveer 5 cm diep over de hele bodem, per bak. De kristallen zien eruit als fijn wit zand. Ze vallen met een schoon, helder geluid.
Geen stofwolk. Drie bakken. Niet één.
Ik heb het gecontroleerd. Ik heb echt mijn hand boven elke bak gehouden, gewoon om er zeker van te zijn. Niets. Mijn donkere meubels naast de bakken bleven donker — voor het eerst in zeven jaar.
Mijn drie katten kwamen alle drie inspecteren binnen zestig seconden. De eerste in veertig. De tweede in vijftig. De derde in twee minuten omdat hij sliep. Ze snuffelden allemaal en keken me aan, en toen gewoon… gebruikten ze hun bak. Alsof ze hier al die tijd op hadden gewacht.
Ik wachtte op het addertje onder het gras.
De 30-dagen-test × 3 katten
Ik ga niet doen alsof ik geloofde in dat hele „dertig dagen”-verhaal. Met drie katten gaf ik het hooguit drie dagen, voordat ik weer met de lepel op de tegelvloer zou zitten.
Dit is wat er werkelijk gebeurde:
Gestort in alle drie de bakken. Geen stof. De drie katten keuren het goed. Het appartement ruikt naar niets. Ik bleef sceptisch.
Het kritieke punt van klontvormende vulling. Dit is de dag waarop het vóór altijd begon te stinken. Nog steeds geen geur. Ik ging aan elke bak één voor één ruiken. Mijn vriend keek toe zonder iets te zeggen.
Nog steeds geen geur. Ik begon me boven elke bak te buigen en expres in te ademen om het te controleren. Mijn vriend begon zich zorgen te maken.
Mijn zus kwam langs (met haar beruchte reukvermogen). Geen woord over de stank. Ze vraagt me zelfs serieus of we één van de katten hebben weggedaan want ze „ruikt ze helemaal niet”. Ik verslikte me bijna in mijn glas wijn.
Mijn nieuwe dagelijkse routine: de drollen uit de drie bakken scheppen, kort doorroeren om de kristallen te luchten. Vijfenveertig seconden per bak. Twee minuten in totaal voor alle drie. Ik heb het zelf met een chronometer gedaan want anders geloofde ik het zelf niet.
De drie zakken zijn klaar. Tijd om te wisselen.
En hier stop ik met de lijst — want wat daarna gebeurt, is het deel dat ik je in z'n geheel wil laten zien. Het moment dat mijn zondagen verpestte, drie keer over. Het moment dat ik nu, elf maanden later, nog steeds niet kan geloven. Het verdient zijn eigen sectie. Stap voor stap.
Scroll verder. Dit moet je echt zien.
Klaar om te stoppen met klontvormende vulling?
Gratis maandelijkse bezorging. Geen verplichting. 30-dagen-tevredenheidsgarantie — je houdt de zak.
Pacha proberen — eerste zak voor € 19,20 met code 2026 →De wissel × 3
Goed. Hier komt het hele verloop voor de drie bakken.
Dit is al elf maanden mijn maandelijkse routine. Geen magie. Geen overdrijving. Gewoon mijn dinsdagochtend, elf maanden later.
Stap 1. Ik leeg alle drie de bakken.
Iedere volle bak van dertig dagen schuift recht in een vuilniszak. Geen stofwolk. Geen ramen open hoeven zetten. Geen adem meer inhouden alsof ik met gevaarlijke stoffen bezig ben.
Drie keer. Alsof er niets aan de hand is. Alsof je een emmer zand op het strand omkeert.
Vroeger had ik voor dit stuk een soort chemisch beschermingspak nodig. Maal drie ging dat richting een chemisch laboratorium.
Stap 2. Kijk naar de bodem van alle drie de bakken.
Dit is het deel dat ik je echt wil laten zien.
Niets dat plakt. Niets dat is aangekoekt. Niets dat aan de bodem gelast zit. Geen cement. Geen grijze laag. Drie bakken alsof ze zo uit de verpakking komen.
Vorig jaar was dit waar ik elke zondag twee uur kwijt was. Op mijn knieën. Met een metalen schraper. Voor drie bakken.
Stap 3. Eén spuit per bak. Eén stuk keukenrol. Klaar.
Eén spuit allesreiniger per bak, één veeg met keukenrol, en alle drie zijn schoon.
Geen soda. Geen hele nacht laten weken. Niet naar de douche slepen. Geen reddingsactie met zes emmers water (want bij drie bakken werden dat zes emmers — ja, dat heb ik ook meegemaakt).
Anderhalve minuut per bak. Viereneenhalve minuut in totaal. In plaats van twee uur.
Stap 4. Alle drie de bakken zien er nog steeds nieuw uit.
Ik gebruik dezelfde drie bakken al elf maanden. Ze zien er nog net zo nieuw uit als op de dag dat ik ze kocht.
Mijn oude bakken werden vanaf de derde maand geel op de bodem. Ik verving ze twee keer per jaar, alle drie tegelijk, omdat ze zo verkleurd waren dat ze niet meer schoon te krijgen waren.
Elf maanden. Dezelfde drie bakken. Alsof er nooit iets is gebeurd.
Stap 5. Ik open de drie nieuwe zakken. Met twee vingers.
Alle drie. Iedere keer weer dat bijna belachelijk lichte gevoel.
Ik blijf het nog steeds bijzonder vinden.
Stap 6. Ik giet de kristallen erin. Geen stof. Drie keer.
Ongeveer 5 cm diep over de hele bodem, per bak. De kristallen maken dat schone, heldere geluid bij het vallen. Drie keer.
Ik controleer iedere keer. Ik houd mijn hand boven elke bak. Niets in de lucht. Nooit iets in de lucht.
Stap 7. Alle drie de katten zitten al in hun bakken.
Ik ben niet eens klaar met het uitstrijken van de kristallen in de derde.
Dat doen ze elke keer. Ze winnen altijd.
Stap 8. Totale tijd voor de drie bakken: twaalf minuten.
Vorig jaar duurde precies hetzelfde werk twee uur. Zes emmers water. Een gloeiend hete douche om bij te komen. Een glas wijn. En een algeheel gevoel van existentieel falen dat de hele zondag bleef hangen, tot maandag.
Dit jaar duurde het minder lang dan het koken van pasta voor twee. Mijn vriend vroeg zelfs of ik soms iets vergeten was. Nee. Het was af.
Vermenigvuldig dat nu met twaalf.
Dat is mijn jaar aan kattenbak-onderhoud voor drie katten.
En eerlijk? De beloftes klopten. Voor alle drie.
Waarom het echt werkt
Ik ben geen scheikundige. Ik ben een vrouw die twaalf jaar lang met haar handen in de kattenbakvulling heeft gewroet, meerdere bakken tegelijk. Dus ik hou het kort.
Het verschil zit in één letter: het verschil tussen geabsorbeerd en geadsorbeerd. Twee compleet verschillende soorten natuurkunde.
× Klontvormende vulling — geabsorbeerd
Water, ammoniak en stank worden tegelijk opgezogen, vermengd in één natte soep.
Als het water verdampt, stijgt de stank mee op — direct je keuken, je gang, je neus in. En het wordt erger met de tijd: nat oppervlak = bacteriën = ammoniak. × 3 bakken.
✓ Pacha — geadsorbeerd
De stankmoleculen blijven één voor één vastzitten in de poriën van elk kristal. Elk molecuul wordt apart vastgehouden.
Alleen het water verdampt. Het oppervlak blijft droog — dus geen bacteriën, geen ammoniak die wordt aangemaakt. Het eerste uur ruikt hetzelfde als dag dertig.
Wat er gebeurt als je kat plast op Pacha
- De stankmoleculen worden de poriën in gezogen van het kristal en blijven daar één voor één vastzitten — geparkeerd tot je de zak weggooit, dertig dagen later.
- Het water, dat geen geur meer meeneemt, verdampt vrij — zoals een plas die opdroogt in de zon.
- Het oppervlak blijft droog: de bacteriën kunnen zich niet meer ontwikkelen. Geen vermeerdering, geen ammoniakproductie. De geur wordt nooit erger — voor elk van de drie bakken.
Geur vastgehouden. Water weg. Oppervlak droog. Bacteriën krijgen geen kans. Geen Zondag meer.
Het is geen magie. Het is gewoon een slimmer systeem — gebaseerd op natuurkunde en biologie.
Wat ik niet zag aankomen
Na ongeveer drie maanden gebeurde er iets dat ik niet zag aankomen.
Ik was bezig met mijn ochtendronde (twee minuten voor de drie bakken). Gewoon routine. En toen viel het me op: de kristallen in een hoekje van één van de drie bakken waren blauw geworden. Niet de andere twee. Maar één bak.
Ik las het bijsluitertje dat bij de zak zat opnieuw. Een kleurverandering kan een teken zijn van een mogelijk urineprobleem — de kristallen zijn doorzichtig en wit, dus zij laten zien wat donkere klontvormende vulling volledig verbergt.
Ik keek welke kat vooral die bak gebruikte (mijn katten hebben elk een voorkeur). Ik bracht haar diezelfde middag nog naar de dierenarts. Op tijd ontdekt. € 40 antibiotica. Klaar.
Dit is wat dat betekent in een huishouden met meerdere katten: bij drie katten op dezelfde klontvormende vulling had ik waarschijnlijk niets gezien — de geur van alle drie loopt door elkaar, je kunt niet isoleren. Bij drie Pacha-bakken zag ik welke bak het probleem had. Dus welke kat.
Ik ben vrijwilliger in de kattenbescherming, geen dierenarts, en Pacha is geen diagnostisch hulpmiddel. Het is een vangnet tussen dierenartsbezoeken door, geen diagnose. Als je een kleurverandering ziet, ga je naar je dierenarts voor bevestiging.
Maar in twaalf jaar vrijwilligerswerk in de kattenbescherming bij huishoudens met meerdere katten heb ik nog nooit een vulling gezien die actief meehielp om vast te stellen welke van de drie katten een probleem had. Nog niet één keer.
Het nieuwe normaal × 3
Het is nu elf maanden.
Dingen die ik in elf maanden niet heb gedaan:
- Een zak van 10 kg vanuit de supermarkt mee naar huis sjouwen, om de tien dagen
- Een bakbodem schrapen met een lepel (× 3)
- Onder de bank stofzuigen om korrels op te ruimen
- Mijn adem inhouden bij het legen van een kattenbak
- Een volledige wissel doen iedere drie dagen
- Mijn excuses aanbieden aan een gast voor de stank
- Een hele zondag op mijn knieën doorbrengen voor drie bakken
- Ook maar één geurspray, geurkaars of zakje actieve kool kopen
Dingen die ik wel heb gedaan:
- Ongeveer twee minuten per dag besteden aan drie bakken
- Een urineprobleem op tijd opmerken — en weten welke van mijn drie katten het was
- Een beetje té enthousiast worden over deze kattenbakvulling op elk evenement voor kattenliefhebbers waar ik kom
Dat laatste geef ik toe. Ik werk eraan.
Ik ben geen uitzondering
Ik dacht dat ik misschien gewoon geluk had gehad met mijn drie. Of dat mijn katten bijzonder makkelijk waren. Of dat mijn neus me voor de gek hield.
Toen las ik de beoordelingen. Het zijn er nu meer dan 7.000. Veel daarvan komen uit huishoudens met meerdere katten. Steeds weer dezelfde woorden: geen stof, geen geur, geen schrapen, ik kan het niet geloven — zelfs met meerdere katten.
Ik ben geen uitzondering. Ik ben gewoon één van de mensen die er het meest enthousiast over is.
Wat andere huishoudens met meerdere katten zeggen
„Het is oprecht goed kattenzand! De kattenbakken van onze 4 katten zijn op minder als 5 minuten uitgeschept omdat er geen brokken van de kattenpis meer inzitten. Na een week uitgetest te hebben, ruiken we nog steeds geen geur van pipi terwijl dit wel al was met het oude zand. Het opkeren van het zand dat uit de kattenbak is gegaan is wel heel simpel en laat zo goed als geen stof achter. Wij zijn zeer tevreden van Pacha en blijven klant!”
„Ik ben eerlijk: heb de eerste zak met grote twijfels gekocht. Maar was erg verbaasd hoe licht het Pacha-zand is ten opzichte van de zakken van 14 kilo per zak die we normaal gebruiken. De poezen gingen meteen alle vier naar de wc en het valt op dat ze alle vier steeds meer naar die ene wc met Pacha-zand gaan. Heb nu ook meteen Pacha-zand besteld voor vier kattenbakken te vullen. Met één woord geweldig en zeker een aanrader.”
„Makkelijke site om te bestellen. Ik was eerst erg sceptisch over het product, maar al mijn twijfels zijn weg. Het is een topproduct. Ik heb 2 kattenbakken binnen staan en geen vieze geurtjes meer. Mijn katten gingen er meteen in zonder eerst wat oud grit erop te doen. De drolletjes haal je er meteen uit en dan even met het schepje erdoor en alles is weer goed.”
„Had ik dit maar eerder gevonden. Geen stank, geen zware zakken met grit, geen grit door het huis en vooral de kleurende urine-check mocht er wat met de katten aan de hand zijn.”
Geverifieerde Trustpilot-beoordelingen. Weerspiegelen de individuele ervaring van hun auteurs en garanderen geen identieke resultaten.
Als je dit nog leest
Als je tot hier bent gekomen, ben je waarschijnlijk (a) iemand die meerdere kattenbakken schoonmaakt en er genoeg van heeft, of (b) mijn moeder, die ik heb laten beloven om door te lezen tot het einde. Hoi mam.
Voor iedereen in categorie (a):
Pacha wordt één keer per maand bij je thuis bezorgd, in de hoeveelheid die past bij je aantal katten. Geen verplichting. Je zegt op wanneer je wilt, zonder telefoontje, zonder schuldgevoel. De eerste zak is 20% goedkoper, en als je het niet geweldig vindt krijg je je geld terug — je hoeft de zak niet eens terug te sturen. Je houdt hem en gaat met een gerust hart verder.
Ik weet wat je nu denkt. „Dezelfde vulling dertig dagen laten zitten met MEERDERE katten? Dat kan niet.” Dat dacht ik dus ook. Maar de stank blijft opgesloten zitten in de kristallen en het water verdampt — dus geen plas, geen geurzone, niets dat blijft staan. Zelfs met drie. Het is echt schoner dan wat je nu doet. Dat beloof ik je.
En het andere — ik weet ook wat je denkt: „Pacha voor meerdere katten gaat me een fortuin kosten.”
Laten we even eerlijk rekenen. Een zak Pacha is ongeveer € 24. In de supermarkt vind je klontvormende vulling voor € 5 per zak. Je vindt zelfs budget-silicagel voor € 10. Zak tegen zak is Pacha duurder. Dat is gewoon zo.
Nu het echte rekensommetje. Het sommetje dat we in de supermarkt nooit maken.
Pacha versus klontvormende vulling van € 5 per zak. Met mijn drie katten op klontvormende verschoonde ik elke drie dagen volledig. Plus geursprays. Plus geurkaarsen. Plus zakjes actieve kool. Plus twee vervangbakken per jaar, omdat ze niet meer schoon te krijgen waren. Mijn maandbudget zat ergens rond de € 50 tot € 70 — voor een appartement dat tóch naar dierentuin rook. Pacha op drie bakken zit in dezelfde range. Behalve dat ik in elf maanden geen enkele geurkaars heb gekocht. Geen spray. Geen zakje. Geen vervangbak. Mijn discount-parfumerie is failliet gegaan. Opgeruimd staat netjes.
Pacha versus budget-silicagel van € 10 per zak. Hier wordt het subtieler. Ik had er eerder eentje geprobeerd — supermarkt, klonk veelbelovend. Eerste week prima. Tweede week kwam de stank terug. De zak hield geen dertig dagen voor één kat — laat staan voor drie. Uiteindelijk kocht ik vaker dan gepland, en de stank bleef toch. Ik zag een beoordeling die het goed samenvatte: ze betaalde € 24 per week voor budget-silicagel uit een webshop; met Pacha is dat € 24 voor twee weken, voor twee katten. Budget-silicagel houdt het bijna altijd korter vol dan het belooft. Het verschil wordt snel kleiner.
Er zijn een paar negatieve beoordelingen waar mensen een belangrijk punt verkeerd hebben begrepen. Als je meerdere katten hebt die één bak delen, gaat de zak geen dertig dagen mee. Eerder vijftien. De regel die voor meerdere katten werkt is: één zak per bak, niet één zak per kat. Met mijn drie katten over drie bakken houdt de maand het wel. Reken het zo, niet op de belofte zoals die op de zak staat.
En het sommetje dat niemand maakt. De drieënhalf uur per week die ik niet meer kwijt ben aan opscheppen. Die zijn niet om te zetten in geld. Maar goed. Het zijn zeven hele dagen van mijn leven per jaar. Terug.
Je volgende maandelijkse schoonmaakronde staat gepland voor aanstaande zondag. Drie bakken. (Of vier. Of vijf.)
Sla hem over.
Gratis maandelijkse bezorging. Geen verplichting. 30-dagen-tevredenheidsgarantie — je houdt de zak.
Veelgestelde vragen
Gaat mijn kat Pacha accepteren?
De overgrote meerderheid van de katten neemt Pacha aan binnen 24 tot 72 uur. Geen chemische geur, geen stof, een zachte textuur onder de pootjes — dat geeft de kat vertrouwen.
Wil je een rustige overgang? Meng Pacha 3 tot 5 dagen lang met je oude vulling en verhoog telkens de verhouding. Tip: leg een drolletje uit de oude bak in de Pacha-bak zodat je kat de plek herkent.
Silicagel, is dat niet gevaarlijk?
Pacha gebruikt amorf silicagel (SiO₂) — hetzelfde inerte materiaal als die kleine vochtabsorberende zakjes in de doos van een nieuw paar schoenen. Niet te verwarren met kristallijne silica, dat is een compleet ander, industrieel materiaal. Niet-giftig en gebruikt in tal van alledaagse producten.
Houdt één zak het echt een maand vol?
Ja, voor één kat. Stort de hele zak in de bak, schep dagelijks de drolletjes eruit met het schepje en roer de kristallen lichtjes door om de absorptie te verdelen. Volledige wissel één keer per maand — meer hoef je niet te doen.
Meerdere katten: reken op één zak per bak per maand. Voor een heel grote kat (Maine Coon, urinaire problemen) kun je in 2 klikken overschakelen op een bezorging om de 3 weken.
Hoe houdt Pacha de geuren onder controle?
De silicakristallen zijn poreus en sterk absorberend: ze absorberen de urine en drogen de vaste drollen uit. Zonder vocht kunnen de bacteriën die verantwoordelijk zijn voor de stank zich niet ontwikkelen.
De dagelijkse routine komt neer op 2 handelingen: de drolletjes eruit scheppen, de kristallen doorroeren.
En het stof?
Pacha is vrijwel stofvrij dankzij een gepatenteerde filtertechniek, ontwikkeld in samenwerking met dierenartsen. De vloer blijft schoon, en het risico op ademhalingsongemak voor het gezin én voor de kat wordt sterk verminderd.
Blijven de kristallen aan de pootjes plakken?
Nee. De Pacha-kristallen zijn ovaal gemaakt tijdens de productie, droog en licht. Ze blijven niet vastzitten tussen de pootjes zoals de natte klei van klontvormende vullingen. Een loopmatje voor de bak vangt de paar kristallen op die toch verplaatst worden.
Is het duurder dan mijn huidige kattenbakvulling?
Reken het uit over een hele maand. Met een gewone vulling verschoon je de bak één tot twee keer per week en koop je regelmatig bij. Met Pacha dekt één zak de hele maand — 1 zak Pacha vervangt tot 4 zakken klassieke vulling. De maandelijkse kosten zijn over het algemeen vergelijkbaar, soms zelfs lager.
Is Pacha geschikt voor alle katten?
Ja: gesteriliseerd of niet, mannetje of vrouwtje, kitten, volwassen of senior, alle rassen (Maine Coon, Pers, Siamees, British Shorthair, Europese, Bengaal, Ragdoll, Sphynx en vele andere).
Hoe werkt de bezorging?
Pacha wordt iedere maand automatisch bij je thuis bezorgd. Je hoeft niet meer naar de winkel en je hoeft geen zware zakken meer te sjouwen. Bezorgfrequentie aanpasbaar in 2 klikken, op elk moment pauzeerbaar.
Geen verplichting. Je wijzigt, verschuift of zegt je abonnement op binnen een paar seconden vanuit je klantaccount.
Kan ik één zak bestellen om uit te proberen?
Ja. Je kunt één losse zak bestellen om Pacha te testen voordat je een abonnement neemt. En zelfs met een abonnement heb je geen verplichte periode: je wijzigt, verschuift of zegt op in 1 klik vanuit je klantaccount.